كاظم‌داشی یا قیرخلار صخره‌ای‌ست سنگی كه ارتفاع آن بیش از 350 متر است. دور تا دور این سنگ را با بریدن بدنه آن به شكل راهی در آورده‌اند كه عرض آن 60 متر و طولش در حدود 500 متر است. تنها راه دستیابی به بالای سنگ همین راه است. شكل این سنگ صاف و یكپارچه و قلعه درداری بر بالای آن واقع است.

آثار عمارت و ساختمان‌های متعددی از سنگ‌های بزرگ و تراشیده در پی و بنای این قلعه به چشم می‌خورد. در محل قلعه تعدادی سنگ قبر مرمرین وجود داشت كه روی آن‌ها عباراتی به خط نسخ زیبایی حكاكی شده بود. این سنگ‌های مرمر مفقود شده‌اند . در بالای قلعه مزبور چاهی وجود دارد كه طول و عرض آن 5/2 و عمق آن 8 متر است و به گونه‌ای طراحی شده بوده كه در مواقع بارانی آب شیرین لازم را جمع‌آوری كند.

این قلعه در جنگ جهانی اول و به هنگام چپاول و تجاوز روس‌ها به مدت 9 سال پناهگاه دلاور مردی از اهالی قوشچی به نام كاظم‌خان و یاران وی بوده است كه برای در امان ماندن از حمله و غارت آنان به این قلعه پناه آورده بودند.

در این قلعه به دستور كاظم‌خان ساختمان دوطبقه‌ای نیز بنا شده كه زمانی مورد استفاده خود و خانواده‌اش بوده است. كاظم‌خان در این قلعه آهنگری، ریخته‌گری و قایق‌سازی دایر كرده بود و در ضمن به ساختن توپ سرپر و باروت و فشنگ و غیره نیز می‌پرداخت.

این قلعه فقط یك در دارد كه به جاده سنگی باز می‌شود. در قرن 7 هجری به دستور هلاكوخان قلعه قیرخیلار را كه به صورت مخروبه بوده، تجدید بنا می‌كنند. گویا به دستور هلاكوخان كلیه خزاین آن را كه از عراق و سایر كشورها به غارت رفته بوده است، جمع آوری كرده، به قلعه شاهی انتقال داده و در جای امنی پنهان كردند. حتا معروف است كه خود هلاكوخان نیز در همین قلعه مدفون شده است.